فتاح پیرویان Fattah Peiravian
زیگموند فروید فرهنگ را اینگونه تعبیر می کند :
“کلیه آن چیزها ، وسائل و دست افزارها و عوامل مادی و معنوی می باشد که تحول زندگی حیوانی به زندگی انسانی را موجب شده است .”
از نظر او تمدن دارای دو وجه فردی و اجتماعی می باشد که در شروع تمدن بشریت از وجه فردی آغاز و به وجه اجتماعی و گروهی منتهی گردید . تعریف این وجوه از نظر فروید :
“۱- وجه فردی : شامل کلیه عوامل مادی و معنوی که برای ترقی و تکامل فردی و به اختیار کشیدن طبیعت سرکش و پرخاشگر انسان بکار برده شد .
۲- وجه اجتماعی یا گروهی : شامل کلیه قوانین و مقرراتی که برای تفاهم و سازش و حل و فصل مناسبات بین افراد در اجتماع بوجود آمد که شامل مناسبات اداری ، سیاسی ، اقتصادی ، اجتماعی ، فرهنگی و غیره می باشد .”
فروید معتقد است تمدن از سوی همه افراد جامعه حمایت و مقبول نمی گردد و در این میان عد ای اقلیتی وجود دارند که سرسختانه طالب حفظ و نگهداری تمدن هستند . لذا با وضع قوانین و مقررات سخت گیرانه این گروه اندک اقتدار و سلطه خود را بر گروه اکثریت تحمیل می کنند .
او یاد آور میشود که :”تمدن ذاتاً خوب است و به خودی خود آنگونه که گمان میرود محدودیت های طاقت فرسا را موجب نمی شود ولی چون توسط اعمالگران و زورمندان پدید و بروزرسانی می شود همیشه همراه با سودجوئی این گروه و در راستای بهره برداری آنها حرکت میکند.”
