شعر و داستان

پرنده احساس با شتاب اوج گرفت می­خواست که آسمان را تا آخر بشکافد هیچ عشقی را توان رقابت نمی­دید سرمست و سبکبال و خوش­حال پر می­کشید…. چندی گذشت و آنقدر گشت و گشت و پرئاز کرد و جولان داد که ناگهان رقیبی برای خود دید احساس کرد حالش به­هم می­خورد …

تا توانی هیچ درمانم مکن                                      تا توانی هیچ درمانم مکن هیچ گونه چاره جانم مکن                                   …

آمد ايام بهار، موسم طرب و گل و نسيم كند باد خرم آن دل، كه سازد با دوست خانه اى آباد من آن بنده ى اسير عشقم كه تو مرا شاد كردى اى تو همدم و همراه كه كنى مرا هماره در ياد