اقتصاد ایران گرفتار دولت ها و انحصار طلبی اقتصادی آنهاست و حتی چندین بار تغییر روش حکومت داری طی 100 سال گذشته نیز تفاوت چندانی در این نگاه ایجاد نکرده است.اقتصاد ایران به صورت سنتی در انحصار دولت ها بوده و هر بار تلاش برای تغییر این فضا نیز به شکست منجر شده است.همین انحصار موجب شده تا بدنه سنگین دولتی و بروکراسی کمرشکن آن، فضای اقتصادی کشور را از چالاکی و تحرک متناسب با نیازهای عمومی یک اقتصاد رو به رشد دور کند و به سمت اقتصادی رخوت زده پیش برد.اما چرا باید از اقتصاد دولتی نگران بود؟تسلط بیش از اندازه دولت بر اقتصاد ایران موجب شده است تا نگاه انحصاری جایگزین فضای رقابتی شود و این در حالی است که در همین دوره کشورهای مختلف جهان برای دستیابی به توسعه بیشتر به سمت ایجاد رقابت حرکت کردند.از گذر همین سیاست ها کشور کره جنوبی به جایگاه ستودنی کنونی رسید،ژاپن مسیر توسعه را پیمود،سنگاپور به بهشت سرمایه گذاران بدل شد،مالزی میزبان شرکت های بین المللی شد و حتی امارات متحده عربی هم نامی برای خود در اقتصاد جهانی به هم زد.
ادامه نوشته »صد سال دگر
کتاب صد سال دگر با هدف ارایه تصویری روشن تر از آینده اقتصاد ایران و جهان منتشرشد.کتابی که در آن مجموعه ایی از برجسته ترین اقتصاددانان جهان ،تلاش کرده اند که شرایط اقتصاد جهان در سال 2113 را به تصویر بکشند.پیش بینی آینده آن هم برای مدت زمان صد سال ، با بی اطمینانی بسیاری همراه است و نویسندگان کتاب که برخی از آنها نوبل اقتصاد را در کارنامه دارند،بهتر از هر کسی بر این بی اطمینانی واقف اند و به همین خاطر هر کدام تلاش کرده اند تا رویکردی در مورد آینده اقتصاد جهان دست به پیش بینی بزنند.شکی نیست که ما امیدواریم که صد سال دیگر،جایگاه ایران در اقتصاد جهان به مراتب بهتر از وضعیت امروز باشد و البته می دانیم که چالش های بسیاری در راه تحقق چنین آرزویی قرار دارند.ایجاد رشد اقتصادی تنها از طریق انتقال فن آوری از اقتصاد های توسعه یافته با محدودیت هایی همراه خواهد بود.محدودیت هایی که چین امروز با آن مواجه شده است،رشد اقتصادی پایدار و درون زا نیازمند اصلاحاتی نهادی است که به تقویت بخش خصوصی و کارآفرینی بیانجامد.مواردی مانند آموزش و پرورش و بهداشت نیز به اندازه رشد اقتصادی اهمیت دارند و به تقویت آن کمک می کنند
ادامه نوشته »
فتاح پیرویان Fattah Peiravian