ایندکس مقالات

شناسایی و اولویت‌بندی عارضه‌های کانون‌های ارزیابی و توسعه در ایران

کانون­های ارزیابی، ابزاری مهم و مؤثر برای انتخاب و ارتقای سرمایه­های انسانی سازمان، تشخیص نقاط قوت و ضعف ارزیابی­شوندگان و توسعۀ شایستگی­های آنها محسوب می­شوند. به‌رغم مزایای استفاده از کانون­های ارزیابی، فرایند استفاده از این کانون­ها دچار عارضه‌هایی است. در این مقاله، نتایج شناسایی و اولویت­بندی عارضه­های کانون­های ارزیابی و توسعه در راستای کمک به سازمان­ها در جهت استفاده بهینه از کانون­های ارزیابی و نیل به رویکرد شایسته‌سالاری در سازمان­ها، با استفاده از روش دلفی ارائه شده است. ابتدا از طریق مرور ادبیات و مصاحبه با خبرگان، ۴۲ عارضه­، شناسایی و در ادامۀ پژوهش، اعضای پانل دلفی، سایر عارضه­ها را شناسایی و سپس آنها را اولویت­بندی کردند. از مجموع ۵۰ عارضۀ شناسایی­شده، ۱۵ عارضۀ اولیه که از نظر اعضای پانل دلفی، مهم­تر تشخیص داده شده بود، به­عنوان نتایج دلفی و یافته­های پژوهش انتخاب شد. در این میان ۱۱ عارضه از طریق مصاحبه با خبرگان و ۴ عارضه از سوی اعضای پانل دلفی ارائه شده­اند. عدم حمایت مدیر ارشد، بومی­نبودن مدل شایستگی، عدم توجه به هدف کانون ارزیابی و مد تلقی­شدن آن، عملی­نشدن نتایج کانون جهت ارائه برنامۀ توسعۀ فردی و منحصربه­فرد نبودن مدل شایستگی در سطح مشاغل به­عنوان ۵ عارضۀ مهم کانون­‌های ارزیابی و توسعه، شناسایی شدند.