فتاح پیرویان Fattah Peiravian
فرض کنید که به تازگی مدیر واحدی در یک شرکت مدیریت ثروت می شوید. شرکت های مدیریت ثروت، پول را از مشتریان شان می گیرند و به نیابت از آنان سرمایه گذاری و ثروت آفرینی می کنند. دو گروه سرمایه گذار الف و ب تحت مدیریت شما می باشد. الف ها حجم سرمایه گذاری شان بالاتر است. رییس از شما می خواهد که میانگین ثروت هر دو گروه مشتریان خود را افزایش دهید. ثروت مشتریان دو گروه شما به ترتیب زیر می باشد:
گروه الف: ۳۰۰ – ۲۰۰ – ۱۰۰ میانگین: ۲۰۰
گروه ب: ۵۰ – ۴۰ – ۳۰ میانگین: ۴۰
شما به عنوان مدیر سرمایه گذاری چه می کنید؟ اگر مهارت خاصی هم در کار نداشته باشید، می توانید مشتری آخر گروه الف را به گروه ب انتقال دهید! به همین سادگی! پس از این انتقال شرایط به این ترتیب خواهد بود:
گروه الف: ۳۰۰ – ۲۰۰ میانگین: ۲۵۰
گروه ب: ۱۰۰ – ۵۰ – ۴۰ – ۳۰ میانگین: ۵۵
احسنت! شما میانگین ثروت هر دو گروه را افزایش دادید! اما در واقعیت چه کردید؟
این مثال ساده به ما نشان می دهد که گاهی گزارشات پیشرفتی که به دست ما می رسد واقعا پیشرفت نبوده و صرفا حاصل استفاده کارمندان ما از قوانین انتقال و تکنیک های ارائه اطلاعات است!
به این مساله پدیده ویل راجرز نیز می گویند.
