فتاح پیرویان Fattah Peiravian
عصرِ تحریم هایِ افسار گسیخته …
دوندگی های بی پایان…
جنگ هایِ سوت و کور …
قهرهای خاموش و طولانی …
دلخوشی های کم عرض با اثر کوتاه…
ذهن های درگیر و اضطراب های جابجا…
بیماری های عجیب و بی علت …
شبکه های اجتماعی بجای روابط اجتماعی…
مطالعات و اندیشه ی کم …
روزمرگی و باورهای زیاد …
ما برایِ ادامه ی مسیرِ زندگیِ مان “دو ، سه جین ، دلخوشی” ، کم آورده ایم !
ما دلمان لک زده برایِ صبح هایی که قبل از چشمانِ خواب آلودِمان ، لب هایمان برایِ خندیدن باز می شد …
شب هایی که از شوقِ شادی هایِ فردا ، آنقدر قند ، تویِ دلمان آب می شد که تا صبحش نمی خوابیدیم …
دلمان لک زده برایِ دلخوشیِ های کِش دار و طولانی و تند تند …
دلمان برایِ روزهایِ خوب و بی غصه مان تنگ شده …
مثلا کاش دوباره کودک می شدیم ، و بر می گشتیم به زمانی که دل هایمان دایما خوش بود ، زمانی که از تهِ دل ، می خندیدیم…
دوره ای که درب خانه باز و تعارفات کم و زمان گپ بیشتر بود!
دوره ای که خانواده ها با فضای سبز و هوای تازه و طبیعت بیشتر درگیر بودند!
مشکلاتی که با من بمیرم تو بمیری بسادگی تمام می شد!
زمانی که محورهای “خوشبختی” بسادکی قابل باز تعریف و باز طراحی بودند!
