فتاح پیرویان Fattah Peiravian
جزیره خارگ را با کتاب “دُر یتیم خلیج فارس” اثر جلال آل احمد می شناختم. اما امروز این جزیره مهمترین ویژگی اش، نشاط و پویایی ٢۴ ساعته است و حالا باید به جزیره خارگ گفت، قلب تپنده اقتصاد ایران.
همه آنچه زیر زمین و روی زمین و روی آب در صنعت نفت اتفاق می افتد تا چرخ اقتصاد کشور بچرخد در نهایت به این جزیره و تأسیسات و آدم هایی که ٢۴ ساعته در هر شرایطی کار می کنند، بر می گردد. خارگ تنها نقطه از خاک ایران است که برای ورود به آن باید مجوز و نامه ای برای دعوت داشته باشی و در همان اول ورود در فرودگاه بدون این مجوز، اجازه اقامت نمی دهند مگر این که بومی، کارگر، کارمند و یا بالاخره مرتبط با یکی از شرکت های فعال در این جزیره زیبا و مرجانی باشی و دلیل این حساسیت هم کاملا روشن است.
دو لنگرگاه T (شرقی) و آذرپاد (غربی) که ٩۵ درصد نفت خام ایران از طریق آنها صادر می شود و شش خط لوله که شریان اصلی اقتصاد ما مستقیم به آن بند است، در این جزیره قرار دارد و به همین دلیل مشخص است که این همه مراقبت برای چیست.
لنگرگاه T که همواره چندین کشتی غول پیکر کنار آن پهلو گرفته اند، ساعت صفر ندارد. لنگرگاه T دقیقأ شبیه نامش است پس از یک ورودی حداقل ۵٠٠ متری به دو بازوی شمالی و جنوبی خود می رسد که در کنار هر کدام از این بازوها کشتی های غول پیکر امکان اتصال و بارگیری پیدا می کنند و درست شبیه همین اتفاق البته برای کشتی هایی بزرگتر و با احجام بالاتر در غرب جزیره خارگ و در لنگرگاه آذرپاد (غربی) رخ می دهد.
